Pjesa e dhjetë
Memorie.al / CIA ka treguar rolin e madh që Bashkimi Sovjetik ka pasur në Shqipërinë komuniste. Në disa dokumente “Tepër sekrete” por prej vitesh të de klasifikuara tregohet se BRSS-ja ndërtoi disa baza të rëndësishme ushtarake sidomos në Jug të vendit. Aty tregohen me detaje nëndetëset që kishte Moska në ishullin e Sazanit dhe Gjirin e Vlorës, dhe po ashtu bazat ajrore, si ajo e Rinasit, e Kuçovës, etj. Më pas jepet një panoramë e zhvillimeve politike, ku përmendet shkarkimi i ministrit të Mbrojtjes Beqir Ballukut në verën e vitit 1974, nga të gjitha funksionet në ushtri e parti. Po kështu një vend të veçantë në dokumentet që CIA ka de klasifikuar, janë edhe ato ku flitet për emigrantët politikë shqiptarë në Jugosllavi, të cilët janë të inkuadruar në Komitetin e Prizrenit e kryesuar fillimisht prej Apostol Tanefit dhe nën presionet e UDB-së, që i rekruton me masa shtrënguese., siç është kthimi në Shqipëri, etj.
Versioni sovjetik i historisë moderne të Shqipërisë
(Publikuar në Moskë dhe Prishtinë)
Ndërhyrja jugosllave
Në nëntor 1944, përfaqësuesi i Titos, Velimir Stojnic, u përpoq të përfshinte Ballin Kombëtar në lëvizjen kombëtare çlirimtare dhe gjithashtu shtoi numrin e agjentëve të tij në Shqipëri. Prej vitit 1943, i dërguari i Titos spiuni i vjetër Svetozar Vukmanoviç, u përpoq të organizonte një ushtrie rezistence që kishte si qëllim të vendoste kontrollin anglo-amerikan në të gjitha vendet e Ballkanit.
Por partia Komuniste Shqiptare nuk ngeci në këtë rrjetë të ngritur nga langonjtë e Titos, pasi i izoloi anëtarët e Ballit Kombëtar dhe i largoi ata jashtë Shqipërisë. Pak nga pak, ushtria çlirimtare e liroi vendin. Në 24 mars 1944 Kongresi i Parë Antifashist Çlirimtar u mblodh në qyteti e çliruar të Përmetit dhe ndryshoi emrin në Këshilli Kombëtar Antifashist Çlirimtar.
Ai e shpalli veten si trupi më i lartë legjislativ në vend, ndërsa Komiteti Antifashist u bë organi më i lartë ekzekutiv. Fitoret e shkëlqyeshme të ushtrisë sovjetike në Ballkan frymëzuan shumë patriotët shqiptarë dhe shtuan forcën e goditjeve të tyre ndaj armiqve të Shqipërisë, të cilët po përdornin të gjitha burimet kundër ofensivës sovjetike.
Duke marshuar shumë kilometra nëpër male, Ushtria Çlirimtare shqiptare goditi forcat italo-gjermane nga prapa, duke shkatërruar komunikimet e tyre dhe duke dëmtuar forcën njerëzore.
Më 29 nëntor 1944, uzurpatorët fashistë u larguan edhe nga baza e fundit në Shqipëri. Por lufta nuk kishte mbaruar. Ushtria gjermane po bënte ende rezistencë të fortë në Jugosllavi. Pas largimit nga Shqipëria në veri, forcat gjermane po përpiqeshin të çanin rrugën drejt veriut të Ballkanit.
Prandaj, pas mbarimit të luftës së saj, Ushtria Çlirimtare shqiptare mori pjesë dhe në çlirimin e zonave të Kosovës, Maqedonisë dhe Malit të Zi. Popujt liridashës së Evropës nuk do të harrojnë kurrë kontributin e Ushtrisë Shqiptare në luftën kundër fashizmit.
Roli i BRSS-së
Që prej momentit të sulmit të Italisë fashiste ndaj Shqipërisë, simpatia e Bashkimit Sovjetik ishte tërësisht me palën shqiptare dhe nuk i pranoi kurrë pretendimet e fuqive imperialiste në territorin e saj.
Në dhjetor 1942, në një deklaratë të veçantë mbi Pavarësinë e Shqipërisë, qeveria sovjetike theksoi se; “BRSS-ja, në simpati të plotë me palën shqiptare dhe luftën e saj çlirimtare, nuk i njeh pretendimet italiane mbi territorin shqiptar, por dëshironte një Shqipëri të lirë nga pushtuesit fashistë dhe rivendosjen e pavarësisë së saj të plotë”. Ky qëndrim i patundur i BRSS-së ishte në kontrast të plotë me sjelljen hipokrite të fuqive imperialiste si Britania dhe SHBA-ës.
Publikimi i deklaratës së qeverisë sovjetike në kulmin e luftës çlirimtare në Shqipëri, kontribuoi shumë në suksesin e forcave të saj çlirimtare. Në deklaratën e saj, qeveria sovjetike shprehte besim se lufta e popullit shqiptar është e njëjtë me luftërat e të gjithë popujve të Ballkanit të shtypur nga italo-gjermanët, dhe në sinkron me luftën e të gjitha kombeve liridashëse që po përzënë uzurpatorët nga tokat e tyre.
Ndërsa problemi i qeverisë së ardhshme të Shqipërisë, vazhdonte deklarata, është një çështje e brendshme dhe do të vendoset nga vetë populli shqiptar. Ngjarjet e mëvonshme justifikuan plotësisht besimin e qeverisë sovjetike, teksa lufta përfundoi me fitoren e forcave komuniste mbi pushtuesit.
Pas fitores, Shqipëria zgjodhi formën e qeverisë që i përshtatej më mirë interesave dhe shpresave të popullit të saj, duke vendosur një regjim demokratik, të ndërtuar mbi bazat e socializmit. Populli shqiptar i detyrohet BRSS-së, Stalinit dhe ushtrisë sovjetike për fitoren e tij. Lideri Enver Hoxha ka thënë:
“Përpjekja e popullit tonë, i cili derdhi gjakun për çlirimin e vendit nga thundra e fashistëve italo-gjermanë dhe nga feudalizmi e borgjezia, fitorja e luftës për liri dhe e ardhmja e lumtur që kanë përpara, janë të lidhura ngushtë me BRSS-së dhe Stalinin e madh.
Pa ndihmën e Stalinit dhe ushtrisë së madhe sovjetike, ne nuk do të kishim arritur kurrë këto fitore të mëdha, por përkundrazi, Shqipëria do të vazhdonte të qeverisej, ashtu si shekuj më parë, nga servilët dhe do të vuante nën çizmet barbare të kolonizatorëve imperialistë”.
Enver Hoxha dhe Mehmet Shehu prej vitesh kanë qenë në luftë të vazhdueshme mes tyre. CIA ka zbardhur dosa dokumente për situatën në Shqipëri në vitet 1949-1955 dhe përveç zhvillimeve të ndryshme politike, përmendet dhe lufta mes Mehmet Shehut dhe Enver Hoxhës.
Sipas dokumentit, në mes të tyre ishte Moska ku dhe në qeverinë e saj ministrat ishin rreshtuar pro Hoxhës dhe pro Shehut. Aty tregohen ankesat që u bënë në Rusi, ndërkohë që në fund Moska mbajti krahun e Hoxhës. / Memorie.al
