Nga Luan Rama
– Portret in memoriam: Miranda e mira…! –
Memorie.al / Ecte gjithnjë me të njëjtin ritëm. Ecte bukur. Edhe shpejt…! Ecte me hap të lehtë. Trupin e mbante drejt. Kokën nuk e uli asnjëherë. Gjatë gjithë kohës që jetoi në atë qytet, tri ishin udhët e saj; nga shtëpia në punë tek spitali dhe anasjelltas, nga shtëpia tek dyqani i bukës dhe anasjelltas dhe nga shtëpia në vend-paraqitjen e të internuarve, tek Arshiva matanë urës së qytetit dhe anasjelltas. Kjo ishte edhe rruga më e gjatë që ishte e detyruar të përshkonte. (Vendësit e quanin arshiva ish-ndërtesën e Arkivit të Shtetit, një objekt i rëndësisë së veçantë që ruhej më forca të Ministrisë së Punëve të Brendshme, dhe ku bëhej tri herë në ditë edhe apeli i të internuarve. Ata, ishin të detyruar të paraqiteshin në ora 07:00 të mëngjesit, në ora 15:00 pasdreke dhe në mbrëmje në ora 19:00).
Silueta e saj më dukej si diçka e ndërmjetme mes një gruaje dhe një engjëlli, të cilën halli i madh e kishte sjellë në atë qytet vendosur thellë mes malesh, për t’u bërë gjithaq edhe shëmbëlltyrë e mirësisë ndër ata njerëz. Dëbimi, internimi, vrasja, dhimbja, braktisja nuk ia zvetënuan dot mirësinë. Të gjithë e shihnin me admirim. Dhe nuk rezervoheshin t’ia shfaqnin admirimin, edhe pse shumica nuk i flisnin. Ajo e ndjente dhe rrëzëllente mirësi.
Një mirësi të pafjalë, të fisme. Eterne dhe tokësorë po aq. Edhe imponuese. Ende e kam në sy portretin e asaj gruaje të mirë. Edhe pse kanë kaluar 48 vjet që prej kur e kam parë për herë të parë, ai portret në kujtesën time ka mbetur i njëjti. I pandryshuar. Isha fëmijë atëherë. Janë bërë 46 vjet. Por, edhe më pas, kur u rrita e u bëra burrë ajo grua gjithmonë më ka magjepsur. Po, po, më ka magjepsur. Nuk e teproj në asgjë. Kushdo që e ka njohur do të më japë të drejtë. Fytyra e bukur.
Sytë e vëmendshëm, tejçues të një drite që me siguri i buronte prej shpirtit. Flokët e krehura bukur. Gjithmonë njësoj.
Dhe gjithmonë të mbledhura pas veshëve, për ta bërë më të dukshëm konturin e portretit të fismë. Mbase edhe për ta shpërfaqur më të plotë mirësinë. Fliste pak. Shumë pak. Atë që nuk e thonin fjalët, e përcillte e gjithë qenia e saj. Me shumë dinjitet. Miranda Theodhosi kishte dinjitetin dhe sjelljen e një zonje. Sepse qe dhe mbeti zonjë. Sharmi aristokratik ia vinte më në pah. Internimi në Kurbneshin mes maleve, nuk ia zbehu aspak dinjitetin. Ia vuri në provë. Por ajo e sfidoi edhe provën e zjarrit ku e hodhën.
Vrasja e bashkëshortit (ishte gruaja e Koço Theodhosit, anëtar i Byrosë Politikë të PPSH-së dhe Ministër i Industrisë e Minierave, i dënuar me pushkatim në vitin 1977!), edhe pse qe “vrasje” edhe për atë vetë dhe dy fëmijët, Ninën dhe Benin, nuk ia uli dot kokën dhe as ia cënoi krenarinë. Nuk ia zvetënoi asnjë grimë as sharmin e as mirësinë. Ajo qe dhe mbeti gjithmonë zonjë e fisme në atë qytet, grua e çuditshme në mirësinë e vet, të cilën e deshën, e respektuan dhe e nderuan të gjithë. Ajo qe dhe mbeti Miranda, e mira…! / Memorie.al
