Nga Prof. Dr. Hazbi Shehu
Për kujtim kolegut, shokut të punës dhe mikun tim, Enriko Veizi
Memorie.al/ Kollos me trup; me zemër i dashur; i dhembshur në shpirt; mjeshtër i karikaturës. Kush e njohu dhe nuk e deshi?! Kush bisedonte me të dhe nuk u lartësua në shpirt?! I vunë prangat dhe e burgosën?! Kur e dëgjuam u befasuam! E si mund të hidhet lulja në koshin e plehrave?! A duhet burgosur pëllumbi pse fluturon?!
Nuk e kemi dëgjuar kurrë, që i mençmi të hedh gurë?!
Enriku gjendjen e tij shpirtërore e shprehte në art. Ai ishte i sinqertë dhe i ndershëm. Bukuria më e madhe qëndronte në thjeshtësinë e tij. Ai nuk fliste kurrë për veten.
Regjimi “simpatik” komunist e “dogji” Enrikun jo vetëm si trup, por dhe si shpirt. Nga shtypja lind veç turpi dhe shkatërrimi. Nuk djeg flaka aq shumë kur në kashte bie zjarr; se sa djeg ahu i njeriut që ja bën jetën varr. “Më mirë me pranga dhe me miq, se sa në kopshte me lule dhe me armiq”.
“Njerëzve foli ëmbël dhe jo me thumb”, thoshte Enriku, “dhe atë që do paqen, mos e prit me plumb. Ruaju nga gjembat, mblidh lule, se ato janë te pastra dhe nuk kanë djallëzi, por vetëm dashuri.” Kur e burgosen ai nuk kundërshtoi, as nuk pyeti, vetëm zgjati duart dhe ata i vunë prangat…!
I dashur Enrik, ty të burgosën se karikaturat e tua, përhapnin dashuri midis njerëzve. Ato ishin të gatuara me shpirt, me tru, me zemër dhe shprehnin jetën e popullit, punën dhe vuajtjet e tij. Njerëzit duke i analizuar, qeshnin, kënaqeshin dhe shpreheshin: “është i talentuar ky djalë”. Nuk mund të duronte Enver Hoxha dy rryma, dy burime.
Populli duhet të studionte vetëm udhëzimet e Partisë dhe veprat e tij dhe si rrjedhojë, autori i këtyre karikaturave duhej eliminuar. Enriku punonte në Institutin Gjeologjik të Naftës, në projektimet e puseve të naftës. Kështu shkaku për ta dënuar, ishte i qartë dhe i besueshëm.
Ata donin të burgosnin shpirtin e Enrikut, mendimet e tij dhe jo trupin. Po a burgosen mendimet?! Karikaturat ishin shpërndare në të gjithë Shqipërinë. Ato ishin futur thellë në trurin e njerëzve. A varrosen mendimet kur shprehin shpirtin e gjalle te popullit?!
Të gjithë udhëheqësit që i ka dashur populli, kanë mbetur në zemrën dhe kujtesën e tij, si Skënderbeu, Ismail Qemali, etj. Të tjerët që kanë përdorur shtypjen, që kanë sjell turpin dhe shkatërrimin, kanë marrë gjithmonë urrejtjen e popullit, si Enver Hoxha me shokë.
Unë po shkruaj, jo që t’i kundërvihem shpifjeve të regjimit komunist për Enrikun, sepse këtë e kanë bërë të tjerë, as ta lavdëroj mikun, shokun tim të punës dhe shoqërisë, se dhe këtë e kanë shprehur qartë veprat e tij në çdo qytet të Shqipërisë dhe jashtë shtetit.
Unë po shkruaj vetëm për ta kujtuar.
Lulet çelin vetëm në Pranverë, ndërsa karikaturat e Enrikut, janë të freskëta kurdoherë./Memorie.al
Copyright©“Memorie.al”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e “Memorie.al”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj., pa autorizimin e “Memorie.al”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016
