Nga Namik Mehmeti
Memorie.al / Me Fatos Baxhakun jam njohur që në fillimet e viteve ’90-të, kur ai ishte një nga gazetarët më të afirmuar në “Gazeta Shqiptare”. E njihja edhe pa prezantue, pasi ishte nip Shkodre, i një familje qytetare shkodrane ndonëse e njohur si pjesmarrëse në Luftën Nacionalçlirimtare, nuk u angazhue në mbështetjen e një lufte klasore, pavarësisht pozitave partiake. Ishte pikërisht daja i tij, Vehbi Çanga, i cili nuk bëri karrier në politikë, (pasi ishte shumë liberal), dhe për disa vite, kryesisht ato vitet e fundit të dikataturës hoxhiste, drejtonte gazetën lokale “Jeta e Re”, në qytetin e Shkodrës .
Gjejë rastin të kujtoj se prezantimin e pare, jo fizikisht me të ndjerin Fatos Baxhaku, ma kishte bërë pikërisht, daja i tij Vehbiu. Ne bisedat që e bënim në “Kafen e Madhe”, duke trokitur edhe gotat e rakisë, në prezencën edhe të mikut të tij gazetarit sportiv Rifat Uruçi, ai na fliste plotë kënaqësi dhe entuziazëm, për nipin e tij, studentin a atyre viteve, Fatos Baxhakun, i cili do të afirmohej si një emër i respektuar e i kërkuar nga lexuesi, jo vetëm si historian, por edhe si gazetar. Dhe Vehbiu nuk ishte gabuar në këtë parashikim.
Ndonëse unë prej vitesh shkruaja në gazetën “Sporti Popullor” e më pas “Sporti Shqiptar”, njohja me gazetaren shkodrane, Arlinda Çausholli, e cila ishte pjesë e stafit të “Gazeta Shqiptare”, me dha mundësinë me bashkpunue me këtë gazetë, pasi ajo u stabilizue për të jetuar në kryeqytet. Mora përsipër të mbuloje kronikën e Shkodrës, pothuajse çdo ditë.
Kështu u bë dhe njohja me Fatosin, i cili nuk kursej asgjë për të hapur rrugën e bashkëpunimit me gazetën, por dhe të takimeve në Tiranë apo në Shkodër. Më pas Fatosi, më afroi edhe bashkëpunimin me gazetarin e sportit E. Çanin, kështu që takimet me Fatosin, u bënë edhe më të shpeshta, pse jo edhe intime.
Nuk harroi dy shkrime që bënë jehonë në shtypin shqiptar tek “Gazeta Shqiptare”, më afroi dhe bashkëpunimin në një intervistë me At Zef Pllumin, i cili sapo ishte çliruar nga prangat e burgjeve komuniste dhe një tjetër shkrim, me ish-zogistin e arratisur në Amerike, Zija Myftija, i cili sfidoi Sigurimin e Shtetit, me arratisjen e tij nga Liqeni i Shkodrës.
Fatosi e shprehte herë pasherre një nostalgji për Monarkinë, Mbretin Zog i I-rë, dhe kur hidhte në shtypin shqiptar shkrime të kësaj natyre, mendimet e tij afronin vlerësime me objektivitet, të mbështetura në dokumenta arkivore të pa njohura më parë dhe të pashfrytëzuara deri atëherë.
Me Ministrin e Oborrit Mbretëror, të ndjerin Abedin Mulosmani, ku unë isha si zëdhënës i shtypit për Oborrin Mbretëror, gjatë takimeve të përditshme, madje edhe në prezencën e Mbretit LEKA I-rë, kishim diskutuar për seriozitetin e objektivitetin e artikujve të shkruara nga Fatosi dhe Mbreti Leka i I-rë, shprehu dëshirën që në pritjet që bënte në mjediset e Pallatit të Kongreseve, me legalistët e mbretërorët, me politikanët e deputetët e Kuvendit, ambasadorët dhe intelektualët nga e gjithë Shqipëria e Kosova, të takohej edhe me gazetarin Fatos Baxhaku.
Dhe vlerësimi ndaj Fatosit në atë pritje, u pa nga kohë zgjatja e saj, në një bisedë që tregonte se Mbreti Leka i I-rë, ishte mjaft i vëmendshëm dhe vlerësues ndaj ligjëratës së bashkëbiseduesit. Pasi kthyem me një trokitje gotash nga një teke konjak “Skënderbeg” që Mbreti e shijonte shumë, (aq sa dhe Fatosi), operatori dhe fotoreporteri i mirënjohur Ilia Terpini, shkrepi aparatin fotografik, duke fiksuar një kujtim të bukur dhe simbolik.
Më kujtohet se në ato ditë, Fatos Baxhaku kishte bërë një shkrim të gjatë dhe të ilustruar me foto për martesën e Mbretit Zog i I-rë me Mbretëreshën Geraldinë në Tiranë, çka Mbreti Leka i I-rë u impresionue jashtë mase, pasi shumë nga fotot i shikonte e shijonte për herë të parë. Ai shkrim i botuar në revistën ‘Klan’ mbeti si një dhuratë simbolike për Familjen Mbretërore.
Pasi u ndamë me Mbretin Leka i I-rë, Ministri Mulosmani, e ftoi Fatosin për një darkë në Rezidencën Mbretërore, në “Rrugën e Elbasanit”. Ndërsa dita zyrtare e punës për Mbretin Leka i I-rë, po mbyllej, në një moment ai shprehu konsideratën më të lartë për Fatosin, duke patur fatin të takohej me një intelektual e historian me reputacion, ku prezantimi i dokumenteve të arshivuar për Monarkinë Zogiste, Mbreti Leka i I-rë, njihej për herë të parë.
Me Fatosin u ndamë fizikisht, kur unë u vendosa familjarisht në Firenze, por në bisedat telefonike, ai gjithnjë më kujtonte edhe kënaqësinë që i jepte qyteti i Shkodrës dhe Liqeni në Shirokë, ku shijonim më shumë nga llojet e peshkut, gjumcat e pjekura në tym. Memorie.al
Copyright©“Memorie.al”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e “Memorie.al”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj., pa autorizimin e “Memorie.al”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016
